onze geschiedenis

Liberale Partij vanaf 1846

het liberaal congres

De liberale partijvorming in België kent een rijke geschiedenis. De eerste aanzet werd gegeven op het liberaal congres van 1846. De verschillende liberale verenigingen keurden toen een gezamenlijk programma en een confederatieplan voor het Belgisch liberalisme goed. Tussen 1846 en 1900 heeft het liberalisme meer dan 28 jaar lang België bestuurd. In die tijd stond het terugdringen van de invloed en macht van de katholieke kerk hoog op de liberale agenda. De liberale partij was een hartstochtelijk pleitbezorger van de scheiding tussen godsdienst en staat.

Beginselverklaring 1992

VLD

In 1992 werd onder impuls van Verhofstadt de VLD (Vlaamse Liberalen en Democraten – Partij van de Burger) boven de doopvont gehouden. De nieuwe partij was de opvolger van de PVV maar ook tal van gevestigde en veelbelovende politici en burgers, onafhankelijk of met democratisch nationalistische en socialistische wortels, traden toe. In haar beginselverklaring gaf de VLD een antwoord op het gevoel in de publieke opinie dat er een kloof was gegroeid tussen burger en politiek. Wie de burger opnieuw meer zeggenschap wilde geven, de rol van de staat slechts als bijkomstig zag, voorstander was van meer zelfbestuur voor Vlaanderen en de persoonlijke vrijheid wenste te verdedigen, vond zijn gading in de VLD. De Beginselverklaring werd goedgekeurd op het stichtingscongres ‘De weg naar Politieke Vernieuwing’ van 15 november 1992.

Novemberverklaring 2002

Begin van een nieuw millenium

Met de Novemberverklaring van 2002 verwerkte de VLD aan het begin van het nieuwe millennium in haar liberale grondvesten enkele nieuwe thema’s als de globalisering, de vergrijzing, de multiculturele samenleving. De VLD opteerde ook voor de evolutie naar een confederaal België in een sterke en uitgebreide Europese Unie.<br /> De Novemberverklaring werd goedgekeurd op het VLD-congres van 15 november en 7 december 2002.

Burgermanifesten 2006

Verhofstadt

Toen Guy Verhofstadt in het begin van de jaren ’90 zijn burgermanifesten publiceerde, reageerde de politieke wereld als door een horzel gestoken. De invloed van deze manifesten op het debat en op het beleid van ons land was onmiskenbaar. Er verschenen 3 burgermanifesten, het eerste in ’91, het tweede in ’92 en tot slot het derde in ’94.</p> <p>Toen in ’99 Guy Verhofstadt Premier van ons land werd, herinnerde men hem terecht regelmatig aan de stellingen die hij ingenomen had in die politieke geschriften. Er ontstond echter ook een zeer eenzijdige lezing, waarbij conservatieve krachten zich meester probeerden te maken van deze geschriften. Zij die oreerden dat Guy Verhofstadt “zijn eigen manifesten verraden had”, bleken zelden de geschriften zelf gelezen te hebben.

Toekomstverklaring 2014

Een contract met de toekomst

We leven in een geweldige tijd. Een tijd met steeds minder grenzen en steeds meer mogelijkheden. Het liberalisme streeft naar een zo groot mogelijke individuele vrijheid en rechtvaardigheid. De kern van het liberalisme is het recht op zelfbeschikking van elke mens. Iedere mens, ongeacht zijn afkomst, geslacht, geloof, nationaliteit, volk of ras, heeft het recht om zelf zijn of haar levensplan in te vullen, voor zover hij of zij geen schade toebrengt aan anderen. De wereld is vlakbij, de economie vertrekt lokaal en gaat globaal. We zijn uniek en tegelijk steeds meer met elkaar verbonden. We delen deze prachtige planeet met miljarden mensen vandaag en in de toekomst. Technologie en digitalisering veranderen ons leven en wij veranderen mee. Wij zijn vooruitgangsoptimisten. Wij geloven in de toekomst.