Chat with us, powered by LiveChat

Waarom ik in de politiek ga

Waarom ik in de politiek ga

Eind jaren 90, een congreszaal in Botswana. De lunch wordt geserveerd en ik zit aan tafel met Nelson Mandela. Ik ben voor het eerst op missie als VN-ambassadeur en luister met open mond naar zijn inspirerende verhalen over vergeving. Hoe hij na zijn vrij­lating uit de gevangenis koffie ging drinken met zijn wreedste bewaker. Mandela noemde dit ‘Ubuntu’: zelfs in de meest uitdagende omstandigheden op zoek gaan naar wat ons als mensen bindt. Die dag in Botswana heb ik de klik gemaakt: ook ik moet in gesprek durven te gaan met mensen die anders denken. Openstaan voor de meest uiteenlopende meningen is de enige manier om vooruit te raken.

Zo engageer ik me al twintig jaar: niet alleen bij de VN, ook in mijn tv-programma’s, waar ik geen enkel moeilijk onderwerp uit de weg ga. Waar ik probeer te luisteren. En te begrijpen. Vandaag is het tijd voor de volgende stap. Ik ga mijn nek uitsteken. Moedige oplossingen zoeken. Want zonder moed verandert er niets.

Toen ik de reacties las op sociale media bij de aankondiging dat ik in de politiek stap, dacht ik aan mijn lunch met Mandela. Daarom zeg ik aan alle commentaarschrijvers: laten we praten. Vertel me welke ideeën jij hebt om de vele problemen in onze samenleving op een constructieve manier op te lossen. Stap samen met mij in de politieke arena en doe zelf ook iets. Blijf niet aan de zijlijn staan.

Twintig jaar geleden zou ik gek geworden zijn van de traagheid in de politiek. Maar door mijn werk als VN-ambassadrice heb ik geleerd dat verandering er niet komt door als een stormram op deuren te beuken. Ik trok naar Irak om er seksuele voorlichting te geven aan jonge meisjes en in Afrika probeerden we iets te doen aan vrouwenbesnijdenis. Dat gaat niet door met een opgeheven, superieur vingertje binnen te wandelen. Ubuntu. Eerst luisteren naar die andere cultuur en echt in gesprek gaan. Ik heb aan den lijve ondervonden dat diplomatie werkt zoals het Brabants trekpaard van mijn grootvader: dat ploegde rustig voort, tot het veld vruchtbaar was.

We moeten internationaler gaan denken. Veiligheid, het klimaat en migratie: dat kunnen we niet alleen oplossen. Een muur bouwen rond ons land zal zeker niet helpen. Ik heb met mijn eigen ogen gezien hoe je vluchtelingenstromen alleen ten gronde kan aanpakken door de mensen ter plaatse perspectieven te geven, door de economie te laten draaien en door vrouwen gelijke rechten te geven. België is misschien een klein land, maar we kunnen wel een voortrekkersrol spelen.

Ik stap dus niet in de politiek om tégen te zijn. Ik wil mijn nek uitsteken vóór iets. En iedereen mag op zijn beide oren slapen: ik zal het doen in mijn eigen stijl. Vanuit mijn eigen verhaal. Verschillen we van mening? Goed. Laten we erover spreken bij een koffie. Alleen op die manier kunnen we groeien. Als persoon, als land en als samenleving.

Deze opinie verscheen op 13 maart in De Standaard. 



Schrijf je in op onze nieuwsbrief InschrijvenSchrijf je in op onze nieuwsbrief