Chat with us, powered by LiveChat

“Zorg dat er plaats is voor iedereen in de kinderopvang”

“Zorg dat er plaats is voor iedereen in de kinderopvang”

Voorzitter, Collega’s,

De vorige sprekers hebben reeds duidelijk gemaakt dat we in Vlaanderen niet kiezen voor een apart circuit voor kinderen in armoede. Zo’n circuit is fout, stigmatiseert, en segregeert, en bovendien zadel je het kind reeds vanaf de kinderopvang op met een achterstand ten opzichte van zijn of haar leeftijdsgenootjes. We moeten overigens maar eens over de grens kijken in Nederland om te zien dat zo’n systeem faalt. “A  system for the poor is a poor system.”

Als Open-Vld zijn we dan ook tevreden dat iedereen zich tegen zo’n systeem afzet.

Tegen 2020 heeft de Vlaamse Regering de ambitie om het aantal kinderen dat in armoede geboren wordt te halveren. Kinderopvang is één van de antwoorden. Het jammere van de hele discussie nu is dat we werkenden en niet-werkenden ouders tegenover elkaar opzetten. Wie heeft er recht op kinderopvang? Wie moet voorrang krijgen? Dit is een gevaarlijk en niet constructief discours. Het antwoord van Open-Vld hierop is simpel: creëer gewoon voldoende kinderopvangplaatsen en dan stelt zich het probleem niet.

Als jonge mama wil ik hier vandaag een pleidooi houden voor het echte probleem dat vandaag leeft in Vlaanderen: namelijk schaarste.

Schaarste aan kinderopvangplaatsen, plaatsen die we nodig hebben om kansen te geven. Kansen aan de ouders, om te gaan werken, om werk te gaan zoeken, of om een opleiding te volgen. Maar ook kansen voor de kinderen zelf. Kansen op stimuli en sociaal contact die leiden tot een goede fysieke en psychische ontwikkeling van kinderen.

En dit tekort is de kern van het probleem. Want waar er een tekort is, zijn er regels  over wie al dan niet een plaats krijgt in de kinderopvang. Dat betekent concreet dat we voorrang verlenen aan de ene en niet aan de andere. Dat zorgt dus voor discussies zoals deze die we nu voeren. Ik leg me daar niet bij neer. Voor ons Open-Vld is kinderopvang een basisrecht, dat kwalitatief en toegankelijk moet zijn voor iedereen. Open-Vld wil opvang voor kinderen uit gezinnen die het goed hebben, maar ook voor kinderen die in moeilijkere omstandigheden opgroeien.

Voor Open-Vld is dé uitdaging voor de komende vijf jaar dan ook: hoe creëren we meer kinderopvangplaatsen?

We hebben twee mogelijkheden:

Ofwel gooien we er een paar honderd miljoen euro’s tegenaan, maar iedereen weet dat we dat geld niet hebben.

Ofwel stimuleren we mensen om te starten met kinderopvanginitiatieven én daar wringt volgens ons vandaag het schoentje. Door het opleggen van allerhande regels en voorschriften schrikken we de mensen af om zelf initiatieven te nemen én dat is doodjammer! Ik ben ervan overtuigd dat er heel wat mensen zijn die eraan denken om onthaalouder te worden of om zelfs een crèche op te starten. Gedrevenheid en initiatief moeten gekoesterd worden in deze maatschappij.

Maar vandaag doen die mensen dat niet. Durven ze de stap niet te zetten. Weigeren ze te springen.

En waarom? Omdat we teveel voorschriften opleggen. Ik geef u een korte bloemlezing collega’s van wat we vandaag zoal vragen aan iemand die kindjes wil opvangen :

  • Een risico-analyse opmaken
  • Drie crisisprocedures uitwerken
  • Een klachtenprocedure opstellen en uitvoeren
  • Beschikken over een procedure voor grensoverschrijdend gedrag.

Én dan wat betreft de nieuwe infrastructuurvereisten:

  • Een circulatieruimte voor wie meer dan 36 kinderen opvangt
  • De hoogte van uw plafond wordt vastgelegd met exacte specificaties als u een schuin plafond heeft
  • En de minimale oppervlakte van uw vensters wordt ook bepaald.

Maar beste collega’s,

Ik weet het wel. Voor elk van die regels is er wel een reden. En vaak is die goedbedoeld, daar twijfel ik niet aan. Maar de opeenstapeling van al die goedbedoelde regels leidt tot een enorme berg waar er nog maar weinigen over geraken.

Het resultaat is dat we een enorm potentieel aan opvangplaatsen laten liggen. Heel wat initiatiefnemers die geweldig zijn met kinderen, die kinderen zoveel te bieden hebben, moeten helaas buigen voor de vele praktische bezwaren die hun engagement de kop indrukken.

Ook ouders ontsnappen niet aan de regelneverij. Denk maar aan de omslachtige procedure van de kindcode, en het gebrek aan flexibiliteit bij het opstellen van het opvangplan.

Ook het aantal respijtdagen en het principe bestellen is betalen brengt veel frustraties met zich mee.

Zo ontving ik deze week een brief van de ouders van Lars en Fien. Twee hardwerkende mensen die de dupe zijn van teveel regelneverij. Ik citeer:

“Kinderopvang zou moeten inzetten op flexibiliteit. Dit blijkt echter niet in de praktijk. Zo dienen we een boete te betalen van méér dan 25% bij het ophalen later dan 30 minuten dan het afgesproken tijdstip. Ik denk dat u wellicht hier ook niet gelukkig mee zou zijn. Een ander element dat we willen aanhalen is de stijgende kostprijs. Zo werd het tarief voor luiers met maar liefst 46% opgetrokken in het nieuwe huishoudelijk reglement. Samen met een extra administratiekost van 3,5 euro/maand is dit toch wel een meerkost om u tegen te zeggen.”

Meer kosten, meer regels. Je ziet dat er ook heel wat misnoegdheid is bij ouders. Als we dan toch aan het besparen zijn, laat ons meteen besparen op overbodige regels. Samen met de minister en met de hele Vlaamse regering willen we werk maken van de evaluatie van het nieuwe decreet en waar nodig bijsturen. En we gaan dat met constructieve voorstellen doen. We zijn er rotsvast van overtuigd dat als we daarin slagen, meer mensen terug de stap zullen zetten om onthaalouder te worden, of met een crèche te starten.

Als we dit samen aanpakken, dan ben ik er zeker van dat we het leven van talloze jonge mama’s, papa’s en kinderen een pak draaglijker zouden maken. Want dan zal er meer plaats zijn, en dan kunnen we meteen ook de voorrangsregels en de moeilijke discussies die daaraan gekoppeld zijn, meteen naar de prullenbak verwijzen.

Want dat moet toch onze ambitie in Vlaanderen zijn: geen Vlaanderen van schaarste en voorrangsregels, maar een Vlaanderen waar er plaats is voor iedereen, ongeacht rijkdom of afkomst.

Tussenkomst Freya Saeys in het actualiteitsdebat over kinderopvaing in het Vlaams parlement, gehouden op 28 januari 2015.  



Schrijf je in op onze nieuwsbrief InschrijvenSchrijf je in op onze nieuwsbrief